Karakteristiek voor de clicker-methode is natuurlijk de clicker zelf. Dit apparaatje is een robuuste uitvoering van wat vroeger ook wel een 'kikkertje' werd genoemd en brengt een klikgeluidje voort. Door dit geluidje steeds te laten volgen door een beloning (meestal een voertje, maar andere beloningen zijn ook mogelijk, zelfs wenselijk), wordt het een 'geconditioneerde versterker'. Het dier weet dan dat als hij dat geluidje hoort, hem iets leuks gaat overkomen. Als je nu steeds op het moment dat je hond gaat zitten klikt en vervolgens beloont, leert hij dat gaan zitten leuke gevolgen heeft. Hij associeert het moment van de klik met de beloning, niet het moment dat hij de daadwerkelijke beloning (de 'primaire versterker') krijgt. Maar waarom dan een geconditioneerde beloner? Het nadeel van het direct toedienen van bijvoorbeeld een voertje is dat je vaak te laat bent met belonen. De meeste beloningen zijn op een afstandje bovendien onbruikbaar. Een clicker geeft enorme voordelen bij het juist 'timen' van je beloning. Dat komt doordat het signaal zo kort en uniek is. Dat is niet alleen voor de hond zeer duidelijk, ook de baas merkt veel beter dan met bijvoorbeeld stembeloning of hij te vroeg of te laat is. Bovendien is het apparaatje op (gehoors)afstand te gebruiken.
Nu is deze methode niet zo strak dat alleen dit geluidmakertje zou mogen worden gebruikt: een andere geluidje, een tongklak of een fluitsignaal (dolfijnen) bijvoorbeeld, of een lichtflits, of een gebaar - er is van alles mogelijk. De clicker zelf heeft de volgende voordelen en eigenschappen:
Met dank aan Sandra Hurkmans